Info tentoonstelling

Activating Captions benadert ondertitels en captions op een kritische manier als een unieke artistieke expressievorm. Lees meer.

Video voor de huidige week

Jordan Lord

After…After…(Access), 2018


After…After…(Access) is een essayfilm die thema’s zoals toegankelijkheid behandelt door de openhartoperatie van de regisseur te proberen opnemen. De film volgt de kunstenaar Jordan Lord, terwijl hen zich voorbereidt op de operatie, medische beeldweergaven van hun lichaam bekijkt met vrienden, een vroegere geliefde bezoekt, voorbereidingen treft voor de komst van hun moeder naar New York, de aankomst van hun familie documenteert en – uiteindelijk – het moment dat hen in het ziekenhuis wordt opgenomen. Naast deze beeldfragmenten denkt de film zorgvuldig na over de relatie tussen laten zien en vertellen, maar ook over verschillende aspecten van toegankelijkheid. De film staat er bovendien bij stil hoe er vaak pas over toegankelijkheid wordt nagedacht als er aansprakelijkheid dreigt: zowel in de context van het maken van de film als van de handicap. De film geeft prioriteit aan toegankelijkheid als een allereerste voorwaarde voor het eigenlijke maken van een film; de aspecten audiodescriptie en open captions zijn niet los te denken hiervan.

Note / Warning

Deze film bevat een stroboscopisch effect op 8 min.


Hd-video, kleur, geluid, open captions, audiodescriptie
16 min
Met dank aan de kunstenaar

Please note: there is a stroboscopic effect about eight minutes into this video.

After Mom After Dad After Ashley After Angelique After Mimi After Carolyn After Tina After Amalle After Park After Jason After Melanie After Tom After Orion

Many more names fill the screen. Each follows the word "After."


There's a neck; the top of a bluish collar, as well as part of a beard.

A pulse beats in the neck. You can see my heart beating.

Some things that happen inside the body are accessible from the outside. My friend Jay shot this footage the day I found out I had to have open-heart surgery. Jay zooms out a little; his hand isn't in the frame, but the camera moves.

This movement traces things that were going on inside his body––his breath, the tension in his muscles, his heartbeats, his reactions.

Tina: Which one is your heart?

Jordan: This whole--

Tina: The whole thing?!

Johanna: That’s just your heart?

Jordan: I don't really know.

Tina: I don't think so…

Johanna: Like is this your…

Tina: No, that’s like your.

Johanna: That’s your spine?

Tina: This is like cross-sections of your shoulders

Narrator: MRI images of my heart play on a computer screen.

Hands enter the frame to point out various aspects of the images.

The first image initially looks more like a brain than a heart.

White fluid spreads across the sides and forms the shape of shoulders and ribs is if they were seen from above, on a body without a head.

The images loop like a gif. A hand selects a new image.

In this image you can see my heart, but mostly you see my spine.

A fluid seems to push against it.

This image seems to show something about my spine, but I only know what the doctors told me––that this image is about my heart.

In learning to make a film, students are taught to show rather than tell.

This conventional wisdom that filmmaking is an art of showing underestimates the performative capacity of telling.

My family often tells me I'm a bleeding heart.

These images show that my heart was in fact bleeding.

My surgeon told me my heart is huge.

Images, metaphors, and my heart itself all seem determined to demonstrate how things open up when they no longer have the capacity to contain.

Jordan: Yeah, okay, so this is my heart.

Tina: What?! (gasps) Oh my...what?!

Jordan: And what they’ve found is that, when the heart--when the blood is coming into the heart, the blood is also coming back out.

Narrator: In this image, a chamber of the heart squeezes out liquid. The liquid seems to diffuse and the move backward into the chamber.

Because the image is on repeat, it's hard to tell which direction the liquid is moving. Jordan: So I am not sure...I think

Tina: Jordan, this...your heart is the most beautiful thing I've ever seen.


Narrator: My belly moves up and down lit by the sun.

My pulse makes it jump in between breaths.

I found out my heart was leaking a few weeks after Trump was elected president. At the time I was in love with Orion, who I think loved me.

The frame is filled by a blanket that moves up and down with my heartbeat. Orion used to go with me to the doctor.

After the election neither of us knew how to make the other feel better.

When we broke up, he wrote me that he could hear my heart beating as I slept. Orion: Do you know what the recovery is going to be like?

Jordan: I don’t...I mean, I know it’s going to be a month...about a month…but I don’t know, like, what I’m gonna feel like really…

I didn’t really ask, like, “Am I gonna be in a lot of pain?”

Orion: Yeah.

Jordan: Cuz I was like, I kinda don’t wanna know.

Orion: I know.

Jordan: And then there’s, like, this other part of me that’s like really fucked up that’s like, “if I’m not in a lot of pain, then like I don’t deserve to have all of these people caring about me.”

Orion: Nooo.

Narrator: Orion and I put a bag over a mattress.

He is black. I am white.

We work together to lean the mattress against the wall.

We moved this bed to my friend's apartment so that my mom would have a place to sleep when she came to New York to care for me after my surgery.

My mom never met her Orion.

My hand tugs on one of the many wooden slats that hold the bed together. Orion pulls out one of the slats.

Orion: Got one.

Narrator: Orion takes a screw out for the metal bed frame.

The camera pans and focuses on my hands unscrewing the other side.

Jordan: Orion, thank you so much for helping.

Orion: Of course!

Jordan: I’m really really grateful.

Orion: I’m actually super glad I got to help.

Jordan: Oh good.

Orion: Umm...cuz I, y’know, think about you and...worry about you and… Narrator: The camera pans up to Orion.

Orion: And want you to do well, and I’m...I’m not nervous at all for your surgery because I know it’s gonna go fine.

Jordan: Yeah.

Orion: I just like, y’know…want you to be comfortable.

Narrator: Both of us look down.

Jordan: Yeah…

Orion: And it’s good to see you.

Jordan: Yeah, it’s good to see you, too.

Narrator: I look up at him.

I hold a screwdriver. My arm covers the frame, as I reach for one of the wooden slats. There are screws on the floor. A beam of the bed frame wobbles.

Orion: Where’s that bag? We should collect these before they get lost.

Jordan: Oh yeah.

Narrator: Orion collects the screws in his hand. The camera follows him. I'm out of focus but in the frame. His shoulder is in focus.

His face comes into focus, as he leaves the frame. My back is now to the camera. In a new apartment, Orion, my friend Tom, and I reassemble the bed.

Behind the bed is a large shelf filled with books.

Tom uses a power tool to attach one of the bed supports. Orion bends down, and the drill lights up.

Orion and I turn the bed frame around, as Tom moves a sheet off the floor. Jordan: It really doesn’t seem that big when it’s in this room.

Narrator: We set the mattress on the frame.

These shots are static. The camera doesn't move like it did in the previous shots. Orion: Ooo.

Jordan: Nice.

Narrator: Orion and I hug. Our bodies are in the frame, but not our faces. Orion: Let me know if you need anything else.

Jordan: I will.

Orion: And no stress for, y’know, while your mom is here.

Jordan: No, I want you to be able to come.

Narrator: I sit in my friends’ dining room, watching an open heart surgery on YouTube. My back and the captions block part of the computer screen.

My friend Lizzie tried to help me get access to filming my care in the hospital. The media department was hard to reach.

After a few weeks of trying, they told us we had to fill out a questionnaire. It asked questions like: how will the hospital be represented?

We consulted with various contacts Lizzie had who were familiar with this process.

They said I should stress that I'm a millennial and that recording things on my phone is part of how I process my reality.

We waited several more weeks. Lizzie followed up with the hospital.

She wrote emails and made calls.

The hospital denied us access

They said we would have needed a 2-5 million dollar insurance policy.

Pink gloved hands reach into my mouth holding a pair of dental instruments. A light strobes over my face like Venetian blinds.

This work of facilitating access is similar to the work my sister Ashley did so that my mom and I would be able to eat and get around after the surgery.

A dentist looks into my mouth wearing magnifying glasses on top of glasses. The camera pans back down to my mouth.

Ashley set up a GoFundMe, and we raised $2,745. This money does not include the cost of friends’ homes where I stayed rent-free, meals that were made or delivered, care packages, and other donations.

I don't have footage of most of this.

I can't show it to you, but it's in anything you might see.

The screen is black. Only the captions are on the screen.

The next shot begins as my mom sees me, picking her up from the airport. Jordan: You didn’t recognize me?!

Mom: Oh my gosh, I didn’t recognize you!

Jordan: How?!

(Mom laughs)

Narrator: The camera pans down to the floor as we hug.

Jordan: Hi! Oh...welcome!

Mom: Oh my goodness!

Jordan: Oh, I’m so happy to see you!

Narrator: I hold my mom's hand on top of my leg. Her watch is on her wrist. [cab driver speaking on the phone]

Narrator: A view across an inlet of water. A train enters the frame. Snow is scattered among marsh grass.

[plane passing overhead; distant talking]

[bus passing]

Narrator: My mom turns from the view to look at the camera.

Mom: Ohooohoo.

Narrator: She smiles and looks down trying not to look at the camera.

She turns a grimace into a smile.

Mom: I think by week 3 we will be able to walk down here.

[Mom clicks tongue]

Jordan: That's great.

Deborah: You may have to pull me back up the hill.

[both laugh]

Deborah: I don't know if you can pull me back up the hill, but you'll probably make it to the top of the hill before I do.

[Mom laughs]

Narrator: A still photo of my mom and my aunt Angelique each looking at their phones. My sister Ashley took this photo.

She and Angelique arrived the day before my surgery.

Ashley also filmed the next shot. The camera zooms in, as my mom speaks. Ashley breathes behind the camera.

Mom: Just as Jesus said on the cross, y’know, “Let this cup pass from me.” [voice breaks] And I know we can't, and I know we have to go through it. And I love you so. And, as your mother, if I could take it and have me do it, instead of you, I would gladly be the person to be undergoing the surgery tomorrow.

But my faith tells me that you're going to be okay. My tears are just because I don't want you to have to go through it.

Ashley: You’d prefer not to have this discussion?

[TV commercial playing [singing]: What a wonderful world…]

Narrator: A hospital waiting room. The camera zooms, as I stand at a desk. A receptionist puts down the phone. I flip through papers.

The waiting room is sparsely populated. There's a red dress near the wall.

A still photo of me on a stretcher wearing a hospital gown. I no longer have a beard. I’m holding a phone to my ear.

[wheels of stretcher rolling]

The lower half of my body is beneath blankets as I'm wheeled down a long hallway.

Access not only refers to permission to make a documentary in a given space but also to the ability to enter that space or experience a film

The camera attempts to correct for the light.

The fluorescent bulbs appear to flicker

In the 14th century, the word “access” meant a sudden illness or attack.

Access described a threat, a contagious or invasive force.

Then it described its means of entry or breach.

A hospital worker crosses the hall. The stretcher turns to the elevator.

[elevator beeps; elevator rings[

The elevator door opens; a worker walks out.

Nurse: Jordan, you can’t do that.

Narrator: A technician cleans medical equipment, framed by a doorway.

In the foreground, my heart beats under a blanket, underscoring my position as the looker. Access now refers to the ability to enter or touch.

There's a shift in perspective but not necessarily in dynamic.

In being held to account for their inaccessibility, institutions have not made all their doors easy to open nor turned their stairs into ramps.

Many assess the need for access in terms of liability.

The liability is smallest when the opening can be managed, by including it within the institution structure.

Access is almost always a confrontation with a structure that is closed in some way that might be opened.

The screen is black.

I think about what I would like to show you but don't have the footage or don't have the time.

I think about how inaccessible thoughts and feelings can be. How deep inside we go when we don't know where to go.

And at the same time what is accessible through touch.

I gave the hospital permission to go inside my body, even though they wouldn't give me permission to film it happened after.

I did anyway or, rather, many different people did: my mom, Angelique, my classmates my friends and one of my nurses.

My friends made a care calendar. I had visitors almost every day.

And my mom was there for a whole month.

Much like attempting to enumerate acts of care, this attempt at access leaves out as much as it lets in.

The descriptions are partial and insufficient; the captions show the smallest part. A film could just as easily have been a list of credits.

Jay Chieh-Chun Lee
Jason Hirata
Jordan Lord
Ashley Schlafly

Jordan Lord
Constantina Zavitsanos (voice)
Johanna Hedva (voice)
Orion Jenkins
Tom Ackers
Deborah Lord
Angelique White

Produced by
Lizzie Warren

Written and directed by
Jordan Lord

Voiceover recorded at
Grand Street

Recording by
Jake Lummus

Opmerking: deze video bevat een stroboscopisch effect na ongeveer 8 minuten.

Na Mama Na Papa Na Ashley Na Angelique Na Mimi Na Carolyn Na Tina Na Amalle Na Park Na Jason Na Melanie Na Tom Na Orion

Nog veel meer namen vullen het scherm. Ze komen allemaal na het woord "Na".


Je ziet een nek; de bovenkant van een blauwachtige kraag, en ook een stuk baard.

Er is een hartslag in de nek. Je kunt mijn hart zien kloppen.

Sommige dingen die in het lichaam gebeuren, zijn toegankelijk vanaf de buitenkant.

Mijn vriend Jay maakte deze beelden op de dag dat ik hoorde dat ik een openhartoperatie moest ondergaan.

Jay zoomt een beetje uit; zijn hand is niet in beeld, maar de camera beweegt.

Die beweging volgt dingen die in zijn lichaam plaatsvonden – zijn ademhaling, de spanning in zijn spieren, zijn hartslag, zijn reacties.

Tina: Welk ervan is je hart?

Jordan: Dit hele –

Tina: Het hele ding?!

Johanna: Is dat enkel je hart?

Jordan: Ik weet het niet echt.

Tina: Ik denk het niet…

Johanna: Is dit dan je…

Tina: Nee, dat is meer je…

Johanna: Is dat je ruggengraat?

Tina: Het zijn net dwarsdoorsneden van jou... je schouders

Verteller: Er worden MRI-beelden van mijn hart weergegeven op een computerscherm.

Er komen handen in beeld die wijzen naar verschillende aspecten van de beelden.

Het eerste beeld lijkt aanvankelijk meer op hersenen dan op een hart.

Een witte vloeistof verspreidt zich over de zijkanten en geeft de vorm van schouders en ribben aan alsof ze van boven worden gezien, op een lichaam zonder hoofd.

De beelden worden in een lus herhaald zoals een GIF. Een hand kiest een nieuw beeld.

Op dit beeld kun je mijn hart zien, maar je ziet vooral mijn ruggengraat.

Er lijkt een vloeistof tegen te duwen.

Dit beeld lijkt iets te laten zien over mijn ruggengraat, maar ik weet enkel wat de dokters me gezegd hebben – dat dit beeld over mijn hart gaat.

Studenten die een film leren maken, leren om te laten zien in plaats van te vertellen.

Die gangbare opvatting dat films maken een kunst is van het laten zien onderschat de kracht van het vertellen.

Mijn familie vertelt me vaak dat ik weekhartig ben.

Die beelden laten zien dat mijn hart eigenlijk bloedde.

Mijn chirurg vertelde me dat mijn hart reusachtig is.

Beelden, metaforen en ook mijn hart zelf leken allemaal vastbesloten om te laten zien hoe de dingen opengaan als ze niet langer in staat zijn om vast te houden.

Jordan: Ja, oké, dit is dus mijn hart.

Tina: Wat?! (snakt naar adem) O jee... wat ?!

Jordan: En wat ze ontdekt hebben is dat, als het hart – als het bloed in het hart komt, dat het bloed er dan ook weer uit komt.

Verteller: Op dit beeld perst een hartkamer vloeistof naar buiten. De vloeistof lijkt zich te verspreiden en zich dan terug naar de kamer te bewegen.

Omdat het beeld op repeat staat, is het moeilijk te zeggen in welke richting het bloed beweegt.

Jordan: Ik weet dus niet zeker… ik denk

Tina: Jordan, dit... je hart is het mooiste wat ik ooit heb gezien.


Verteller: Mijn buik beweegt op en neer, verlicht door de zon.

Mijn hartslag doet hem opspringen tussen twee ademhalingen.

Ik kwam te weten dat mijn hart lekte een paar weken nadat Trump tot president was verkozen.

Ik was toen verliefd op Orion, die van mij hield, denk ik.

Het beeld wordt gevuld door een deken dat op en neer beweegt samen met mijn hartslag.

Orion ging toen met mij naar de dokter.

Na de verkiezing wisten we geen van beiden hoe we elkaar beter konden laten voelen.

Toen we uit elkaar gingen, schreef hij me dat hij mijn hart hoorde kloppen terwijl ik sliep.

Orion: Weet je hoe het herstel zal verlopen?

Jordan: Nee... Ik bedoel, ik weet dat het een maand gaat duren… ongeveer een maand… maar ik weet niet… hoe ik me echt ga voelen…

Ik heb niet gevraagd – ‘Ga ik veel pijn hebben?’

Orion: Ja.

Jordan: Want ik had zoiets van, ik wil het eigenlijk niet weten.

Orion: Ik snap het.

Jordan: En dan is er zo een ander deel van mij dat echt wel gestoord is, zo van “als ik niet veel pijn heb, dan verdien ik het eigenlijk niet dat al die mensen zo om me geven.”

Orion: Neeeee.

Verteller: Orion en ik trokken een zak over een matras.

Hij is zwart. Ik ben wit.

Samen zetten we de matras tegen de muur.

We verhuisden dit bed naar het appartement van mijn vriend zodat mijn mama ergens kon slapen als ze naar New York kwam om voor mij te zorgen na mijn operatie.

Mijn mama heeft Orion nooit ontmoet.

Mijn handen rukken aan een van de vele houten latten die het bed samenhouden.

Orion trekt er een van de latten uit.

Orion: Ik heb er een.

Verteller: Orion haalt een schroef uit het metalen bedframe.

De camera draait en focust op mijn handen die de andere kant losschroeven.

Jordan: Orion, heel erg bedankt om te helpen.

Orion: Tuurlijk!

Jordan: Ik ben echt heel dankbaar.

Orion: Ik ben in feite superblij dat ik kon helpen.

Jordan: Oh, goed.

Orion: Umm... want ik, weet je, ik denk aan jou en… maak me zorgen om jou en…

Verteller: De camera draait naar Orion.

Orion: En ik wil dat het goed met je gaat, en ik ben… ik ben helemaal niet zenuwachtig voor je operatie omdat ik weet dat het goed zal gaan.

Jordan: Ja.

Orion: Ik wil enkel, weet je… wil dat je je comfortabel voelt.

Verteller: We kijken allebei naar beneden.

Jordan: Ja…

Orion: En het doet deugd om je te zien.

Jordan: Ja, het doet deugd om jou te zien ook.

Verteller: Ik kijk naar hem op.

Ik heb een schroevendraaier vast. Mijn arm bedekt het beeld als ik naar een houten lat reik.

Er liggen schroeven op de grond. Een balk van het bed wiebelt.

Orion: Waar is die zak? We zouden die beter oprapen voor ze verloren gaan.

Jordan: Oh, ja.

Verteller: Orion neemt de schroeven in zijn hand. De camera volgt hem. Ik ben onscherp maar in beeld. Zijn schouder is scherp.

Zijn gezicht wordt scherp als hij uit het beeld gaat. Mijn rug is nu naar de camera gekeerd.

In een nieuw appartement zetten Orion, mijn vriend Tom en ik het bed weer in elkaar.

Achter het bed staat een groot rek gevuld met boeken.

Tom gebruikt een elektrisch werktuig om een van de poten vast te zetten. Orion buigt voorover en de boor licht op.

Orion en ik draaien het bedframe om terwijl Tom een laken van op de grond wegneemt.

Jordan: Het ziet er echt niet zo groot uit in deze kamer.

Verteller: We leggen de matras op het frame.

Dit zijn statische opnamen. De camera beweegt niet zoals in de vorige opnamen.

Orion: Ooo.

Jordan: Mooi.

Verteller: Orion en ik geven elkaar een knuffel. Ons lichaam is in beeld, maar niet ons gezicht.

Orion: Laat me weten als je nog iets nodig hebt.

Jordan: Doe ik.

Orion: En geen stress voor, weet je, terwijl je mama hier is.

Jordan: Nee, ik wil dat je kunt komen.

Verteller: Ik zit in de eetkamer van mijn vrienden naar een openhartoperatie te kijken op YouTube.

Mijn rug en de captions verbergen een deel van het computerscherm.

Mijn vriendin Lizzie probeerde me aan een toelating te helpen om mijn verpleging in het ziekenhuis te filmen.

De media-afdeling was moeilijk te bereiken.

Na een paar weken proberen, zeiden ze ons dat we een vragenlijst moesten invullen.

Er stonden vragen op als: hoe zal het ziekenhuis worden voorgesteld?

We vroegen advies aan verschillende contacten van Lizzie die vertrouwd waren met dit proces.

Ze zeiden dat ik moest benadrukken dat ik een millennial ben en dat ik mijn werkelijkheid deels verwerk door dingen op mijn telefoon op te nemen.

We wachtten nog verschillende weken. Lizzie hield contact met het ziekenhuis.

Ze schreef e-mails en telefoneerde.

Het ziekenhuis gaf ons geen toelating.

Ze zeiden dat we een verzekeringspolis van 2-5 miljoen dollar nodig zouden hebben.

Handen met roze handschoenen gaan in mijn mond en hebben een paar tandartsinstrumenten vast. Er flitst licht over mijn gezicht zoals door jaloezieën.

Het werk om de toegang te vergemakkelijken is vergelijkbaar met het werk dat mijn zus Ashley deed opdat mijn mama en ik zouden kunnen eten en rondkomen na de operatie.

Een tandarts kijkt in mijn mond en ze draagt vergrootglazen op een bril.

De camera draait terug naar mijn mond.

Ashley zette een GoFundMe op en we haalden 2,745 dollar binnen. Dat bedrag is zonder de kostprijs van de huizen van vrienden waar ik verbleef zonder huur te betalen, de klaargemaakte of geleverde maaltijden, verzorgingspakketten en andere schenkingen.

Van het meeste hiervan heb ik geen beeldmateriaal.

Ik kan het je niet laten zien, maar het zit in alles wat je zou kunnen zien.

Het scherm is zwart. Enkel de captions staan op het scherm.

De volgende opname begint wanneer mijn mama me ziet als ik haar ga ophalen in de luchthaven.

Jordan: Had je me niet herkend?!

Mom: Oh mijn God, ik had je niet herkend!

Jordan: Hoe kan dat?!

[Mama lacht]

Verteller: De camera beweegt naar beneden naar de vloer terwijl we elkaar knuffelen.

Jordan: Hallo! Oh...welkom!

Mama: Oh, lieve hemel!

Jordan: Oh, ik ben zo blij dat ik je zie!

Verteller: Ik hou mijn mama’s hand vast, op mijn been. Haar uurwerk zit om haar pols.

[taxichauffeur spreekt aan de telefoon]

Verteller: Een uitzicht over een inham met water. Er komt een trein in beeld. Sneeuw ligt verspreid tussen het moerasgras.

[een vliegtuig vliegt over; in de verte wordt gepraat]

[een bus rijdt voorbij]

Verteller: Mijn mama wendt zich af van het uitzicht en kijkt naar de camera.

Mama: Ohooohoo.

Verteller: Ze glimlacht en kijkt naar beneden en probeert niet naar de camera te kijken.

Ze verandert een grimas in een glimlach.

Mama: Ik denk dat we hier tegen week drie zullen kunnen wandelen.

[Mama klikt met haar tong]

Jordan: Dat is super.

Deborah: Misschien zal je me wel de heuvel weer moeten optrekken.

[lachen allebei]

Deborah: Ik weet niet of je me de heuvel weer kunt optrekken, maar wellicht zul je eerder boven zijn dan ik.

[Mama lacht]

Verteller: Een statische foto van mijn mama en mijn tante Angelique die elk naar hun telefoon kijken.

Mijn zus Ashley maakte die foto.

Zij en Angelique kwamen de dag voor mijn operatie aan.

Ashley filmde ook de volgende opname. De camera zoomt in, terwijl mijn mama praat.

Ashley ademt achter de camera.

Mama: Net zoals Jezus aan het kruis zei, weet je, “Laat deze beker aan mij voorbijgaan”. [stem breekt] En ik weet dat we dat niet kunnen en ik weet dat we erdoor moeten. En ik zie je zo graag. En, als je moeder, als ik het zou kunnen overnemen en ik het zou kunnen doen, in plaats van jij, dan zou ik met veel plezier de persoon zijn die morgen wordt geopereerd.

Maar mijn geloof zegt me dat je oké gaat zijn. Mijn tranen zijn enkel omdat ik niet wil dat jij het moet doorstaan.

Ashley: Heb je dit gesprek liever niet?

[Er speelt een tv-reclame [gezang]: What a wonderful world…]

Verteller: Een wachtkamer in een ziekenhuis. De camera zoomt terwijl ik aan een balie sta. Een receptionist legt de telefoon neer. Ik doorblader papieren.

Er is weinig volk in de wachtkamer. Er staat een rode jurk bij de muur.

Een statische foto van mij in een operatiehemd. Ik heb niet langer een baard. Ik hou een telefoon tegen mijn oor.

[rollende wielen van een brancard]

De onderste helft van mijn lichaam zit onder dekens terwijl ik door een lange gang word gerold.

Toegang verwijst niet enkel naar de toestemming om in een gegeven ruimte een documentaire te maken maar ook naar de mogelijkheid om in die ruimte naar binnen te gaan of een film te ervaren.

De camera probeert zich aan het licht aan te passen.

De tl-lampen lijken te flikkeren.

In de 14de eeuw betekende het woord “access” een plotse ziekte of aanval.

Het beschreef een dreiging, een besmettelijke of invasieve kracht.

Daarna beschreef het de manier van binnenkomen of binnenbreken.

Een ziekenhuismedewerker kruist de gang. De brancard draait naar de lift.

[lift geeft een pieptoon; lift belt]

De liftdeur gaat open; een medewerker stapt naar buiten.

Verpleegkundige: Jordan, je mag dat niet doen.

Verteller: Een technicus maakt medische apparatuur schoon, omlijst door een deuropening.

Op de voorgrond klopt mijn hart onder een deken, wat mijn positie als kijker benadrukt.

Toegang verwijst nu naar de mogelijkheid om naar binnen te gaan of aan te raken.

Er is een verschuiving van perspectief maar niet noodzakelijk van dynamiek.

Instellingen moeten verantwoording afleggen over hun ontoegankelijkheid, maar hebben hun deuren niet allemaal makkelijk te openen gemaakt of ook hun trappen niet in hellingen veranderd.

Velen beoordelen de nood aan toegang in termen van aansprakelijkheid.

Die is het kleinst als de opening kan worden aangepakt door ze op te nemen in de structuur van de instelling.

Toegang is bijna altijd een confrontatie met een structuur die gesloten is op een manier die misschien kan worden geopend.

Het scherm is zwart.

Ik denk aan wat ik je graag zou laten zien maar waarvoor ik geen beeldmateriaal of geen tijd heb.

Ik denk aan hoe ontoegankelijk gedachten en gevoelens kunnen zijn. Hoe diep we naar binnen gaan wanneer we niet weten waar we naartoe moeten.

En tegelijkertijd aan wat er toegankelijk is via aanraking.

Ik gaf het ziekenhuis de toestemming om naar binnen te gaan in mijn lichaam, ook al wilden zij mij geen toestemming geven om te filmen wat er daarna gebeurde.

Ik deed het toch, of liever, verschillende mensen deden het: mijn mama, Angelique, mijn schoolvrienden, mijn vrienden en een van mijn verpleegkundigen.

Mijn vrienden maakten een zorgkalender. Ik had bijna elke dag bezoek.

En mijn mama was er een hele maand.

Een beetje zoals de poging om zorghandelingen op te sommen, houdt deze poging tot toegang evenveel buiten als wat ze binnen laat.

De beschrijvingen zijn gedeeltelijk en ontoereikend; de captions laten het kleinste gedeelte zien.

Een film had net zo goed een lijst met credits kunnen zijn.

Jay Chieh-Chun Lee
Jason Hirata
Jordan Lord
Ashley Schlafly

Jordan Lord
Constantina Zavitsanos (stem)
Johanna Hedva (stem)
Orion Jenkins
Tom Ackers
Deborah Lord
Angelique White

Geproduceerd door
Lizzie Warren

Geschreven en geregisseerd door
Jordan Lord

Voice-over opgenomen bij
Grand Street Recording door

Jake Lummus

Remarque: ce film contient, à la 8ème minute, un effet stroboscopique d’une durée de 60 secondes.

D’après Maman D’après Papa D’après Ashley D’après Angelique D’après Mimi D’après Carolyn D’après Tina D’après Amalle D’après Park D’après Jason D’après Melanie D’après Tom D’après Orion

Beaucoup d’autres noms remplissent l'écran. Chacun suit le mot "D’après".


On voit un cou ; le haut d'un col bleuâtre, ainsi qu'une partie d'une barbe.

Un pouls bat dans le cou. On peut voir mon cœur battre.

Certaines choses se produisant à l'intérieur du corps sont accessibles de l'extérieur.

Mon ami Jay a filmé cette séquence le jour où j'ai appris que je devais subir une opération à cœur ouvert.

Jay fait un petit zoom arrière; sa main n'est pas dans le cadre, mais la caméra bouge.

Ce mouvement retrace les choses qui se passaient dans son corps: sa respiration, la tension de ses muscles, les battements de son cœur, ses réactions.

Tina: Lequel est ton cœur ?

Jordan: Tout ceci—

Tina: Toute cette chose ?

Johanna: C’est juste ton cœur, ça ?

Jordan: Je ne sais pas en fait.

Tina: Je ne pense pas…

Johanna: Et ceci c’est….

Tina: Non, ce serait ton…

Johanna: C’est ta colonne vertébrale, ça ?

Tina: C’est comme des coupes transversales de tes... comme tes épaules.

Narrateur: Des images IRM de mon cœur défilent sur un écran d'ordinateur.

Des mains entrent dans le cadre pour souligner divers aspects des images.

La première image ressemble d’abord plus à un cerveau qu'à un cœur.

Un liquide blanc s'étend sur les côtés et définit la forme des épaules et des côtes comme si elles étaient vues d'en haut, sur un corps sans tête.

Les images tournent en boucle comme un gif. Une main sélectionne une nouvelle image.

Dans cette image, on peut voir mon cœur, mais surtout ma colonne vertébrale.

Un fluide semble pousser contre elle.

Cette image semble indiquer quelque chose sur ma colonne vertébrale, mais je sais seulement ce que les docteurs m'ont dit – que cette image parle de mon cœur.

En apprenant à faire un film, les étudiants apprennent à montrer plutôt qu'à raconter.

Cette idée reçue selon laquelle filmer est l'art de montrer sous-estime la capacité performative de la narration.

Ma famille me dit souvent que je suis un cœur qui saigne.

Ces images montrent que mon cœur saignait réellement.

Mon chirurgien m'a dit que mon cœur est énorme.

Les images, les métaphores et mon cœur lui-même semblent tous déterminés à montrer comment les choses s'ouvrent quand elles n'ont plus la capacité de contenir.

Jordan : Ouais, ok, donc c'est mon cœur.

Tina : Quoi ?! (halètement) Oh la la... quoi ? !

Jordan : Et ce qu'ils ont découvert, c'est que, quand le cœur... quand le sang entre dans le cœur, le sang ressort aussi.

Narrateur : Sur cette image, une chambre du cœur expulse un liquide. Le liquide semble se diffuser et se déplacer vers l'arrière dans la chambre.

Comme l'image est répétée, il est difficile de dire dans quelle direction le liquide se déplace.

Jordan : Donc je ne suis pas sûr... je pense que...

Tina : Jordan, ce... ton cœur est la plus belle chose que j'ai jamais vue.


Narrateur : Mon ventre bouge de haut en bas, éclairé par le soleil.

Mon pouls le fait sauter entre deux respirations.

J'ai découvert que mon cœur fuyait quelques semaines après l'élection de Trump à la présidence.

À l'époque, j'étais amoureux d'Orion, qui, je pense, m'aimait.

Le cadre est rempli par une couverture qui monte et descend avec les battements de mon cœur.

Orion avait l'habitude de m'accompagner chez le médecin.

Après l'élection, aucun de nous deux ne savait comment faire pour que l'autre se sente mieux.

Quand nous avons rompu, il m'a écrit qu'il entendait mon cœur battre pendant que je dormais.

Orion : Sais-tu quelle genre de convalescence tu vas avoir ?

Jordan : Je veux dire, je sais que ça va prendre un mois...environ un mois...mais je ne sais pas, genre, ce que je vais ressentir vraiment...

Je n'ai pas vraiment posé une question comme "Vais-je être dans une grande douleur ?"

Orion : Ouais.

Jordan : Parce que je me disais, je ne veux pas vraiment savoir.

Orion : Je sais.

Jordan : Et puis il y a cette autre partie de moi qui est vraiment perturbée et qui dit : "si je ne souffre pas beaucoup, alors je ne mérite pas d'avoir tous ces gens qui se soucient de moi."

Orion : Nooon.

Narrateur : Orion et moi avons mis un sac par-dessus un matelas.

Il est noir. Je suis blanc.

Nous nous mettons à deux pour déposer le matelas contre le mur.

Nous avons installé ce lit dans l'appartement de mon ami pour que ma mère ait un endroit où dormir pendant qu’elle séjournait à New York pour s'occuper de moi après mon opération.

Ma mère n'a jamais rencontré son Orion.

Ma main tire sur l'une des nombreuses lattes de bois qui maintiennent le lit.

Orion retire une des lattes.

Orion : J'en ai une.

Narrateur : Orion retire une vis du cadre métallique du lit.

La caméra fait un panoramique et se concentre sur mes mains dévissant l'autre côté.

Jordan : Orion, merci beaucoup pour ton aide.

Orion : C'est tout naturel!

Jordan : Je te suis vraiment très reconnaissant.

Orion : en fait, je suis super content d'avoir pu aider.

Jordan : Oh bien.

Orion : Hum... parce que, tu sais, je pense à toi et... je m'inquiète pour toi et...

Narrateur : La caméra fait un panoramique sur Orion.

Orion : Et je veux que tu ailles bien, et je ne suis... je ne suis pas du tout nerveux pour ton opération parce que je sais que ça va bien se passer.

Jordan : Ouais.

Orion : Je veux juste, tu sais... que tu te sentes bien.

Narrateur : Nous baissons tous les deux les yeux.

Jordan : Ouais...

Orion : Et c'est bon de te voir.

Jordan : Ouais, c'est bon de te voir aussi.

Narrateur : Je lève les yeux vers lui.

Je tiens un tournevis. Mon bras couvre le cadre, alors que j'atteins l'une des lattes de bois.

Il y a des vis sur le sol. Un montant du cadre du lit vacille.

Orion : Où est ce sac ? Nous devrions les rassembler avant qu'ils ne se perdent.

Jordan: Ah ouais.

Narrateur : Orion ramasse les vis dans sa main. La caméra le suit. Je suis hors champ, mais dans

le cadre. L'objectif se concentre sur son épaule.

Son visage est net alors qu'il sort du cadre. Je suis maintenant dos à la caméra.

Dans un nouvel appartement, Orion, mon ami Tom et moi réassemblons le lit.

Derrière le lit, il y a une grande étagère remplie de livres.

Tom utilise un outil électrique pour fixer l'un des supports du lit.

Orion se penche et la perceuse s'allume.

Orion et moi tournons le cadre du lit, tandis que Tom déplace un drap du sol.

Jordan : Il ne semble vraiment pas si grand quand il est dans cette pièce.

Narrateur : Nous installons le matelas sur le cadre.

Ces plans sont statiques. La caméra ne bouge pas comme elle l'a fait dans les plans précédents.

Orion : Oooh.

Jordan : Excellent.

Narrateur : Orion et moi nous enlaçons. Nos corps sont dans le cadre, mais pas nos visages.

Orion : Fais-moi savoir si tu as besoin de quoi que ce soit d'autre.

Jordan : Je le ferai.

Orion : Et pas de stress pour, tu sais, pendant que ta mère est là.

Jordan : Non, mais je veux que tu puisses venir.

Narrateur : Je suis assis dans la salle à manger de mes amis, en train de regarder une opération à cœur ouvert sur YouTube.

Mon dos et les légendes cachent une partie de l'écran de l'ordinateur.

Mon amie Lizzie a essayé de m'aider à obtenir l'autorisation de filmer mes soins à l'hôpital.

Le service des médias a été difficile à rejoindre.

Après quelques semaines d'efforts, ils nous ont dit que nous devions remplir un questionnaire.

On y posait des questions comme celle-ci: comment l'hôpital sera-t-il représenté ?

Nous avons consulté plusieurs contacts de Lizzie qui connaissaient bien ce processus.

Ils ont dit que je devais insister sur le fait que j’appartiens à la la Génération Y, et que l'enregistrement des choses sur mon téléphone fait partie de la façon dont je traite ma réalité.

Nous avons attendu encore plusieurs semaines. Lizzie a fait un suivi auprès de l'hôpital.

Elle a écrit des courriels et passé des appels.

L'hôpital nous a refusé l'accès.

Ils ont dit que nous aurions eu besoin d'une police d'assurance de 2 à 5 millions de dollars.

Des mains gantées de rose entrent dans ma bouche et tiennent une paire d'instruments dentaires. Une lumière rebondit sur mon visage à la manière des stores vénitiens.

Ce travail de facilitation de l'accès est similaire au travail effectué par ma sœur Ashley pour que ma mère et moi puissions manger et nous déplacer après l'opération.

Un dentiste regarde dans ma bouche à l’aide de loupes portées par-dessus des lunettes.

La caméra fait un panoramique vers le bas jusqu'à ma bouche.

Ashley a créé un GoFundMe, et nous avons récolté 2 745 dollars. Cet argent n'inclut pas le coût

du logement chez les amis qui m’ont abrité gratuitement, des repas préparés ou livrés, des colis de soins, et d'autres dons.

Je n'ai pas d'images de la plupart de ces événements.

Je ne peux pas vous le montrer, mais c'est dans tout ce que vous pourriez voir.

L'écran est noir. Seules les légendes sont à l'écran.

Le plan suivant commence au moment où ma mère m'aperçoit, alors que je viens la chercher à l'aéroport.

Jordan : Tu ne m'as pas reconnu ?!

Maman : Oh mon dieu, je ne t'ai pas reconnu !

Jordan : Comment ? !

(Maman rit)

Narrateur : La caméra fait un panoramique vers le sol pendant que nous nous embrassons.

Jordan : Hello! Oh... Bienvenue !

Maman : Oh mon Dieu !

Jordan : Oh, je suis tellement heureux de te voir !

Narrateur : Je tiens la main de ma mère sur ma jambe. Elle porte sa montre à son poignet.

[chauffeur de taxi parlant au téléphone]

Narrateur : Une vue à travers un bras d'eau. Un train entre dans le cadre. De la neige recouvre l'herbe des marais.

[avion passant au-dessus de nous ; conversations au loin]

[un bus passe]

Narrateur : Ma mère se détourne de la vue pour regarder la caméra.

Maman : Ohooohoo.

Narrateur : Elle sourit et baisse les yeux en essayant de ne pas regarder la caméra.

Elle transforme une grimace en un sourire.

Maman : Je pense que d'ici la troisième semaine, nous serons capables de nous promener par ici.

[Maman fait claquer sa langue]

Jordan : C'est génial.

Deborah : Tu devras peut-être me tirer jusqu'en haut de la colline.

[les deux rient]

Deborah : Je ne sais pas si tu pourras me tirer en haut de la colline, mais tu arriveras probablement au sommet de la colline avant moi.

[Maman rit]

Narrateur : Une photo de ma mère et de ma tante Angélique regardant chacune leur téléphone.

C'est ma sœur Ashley qui a pris cette photo.

Elle et Angélique sont arrivées le jour avant mon opération.

Ashley a aussi filmé la photo suivante. La caméra fait un zoom avant, alors que ma mère parle.

Ashley respire derrière la caméra.

Maman : Comme Jésus l'a dit sur la croix, tu sais, "Éloigne de moi cette coupe." [sa voix se brise] Et je sais que nous ne pouvons pas, et je sais que nous devons passer par là. Et je t'aime

tellement. Et, en tant que mère, si je pouvais prendre cette épreuve à ta place, je serais heureuse d'être la personne qui subirait l'opération demain.

Mais ma foi me dit que tu vas t'en sortir. Mes larmes coulent juste parce que je ne veux pas que tu que tu aies à traverser ça.

Ashley : Tu préférerais ne pas avoir cette discussion ?

[Publicité télévisée] [chantant] : What a wonderful world ...]

Narrateur : Une salle d'attente d'hôpital. La caméra zoome, alors que je suis debout devant un comptoir. Une réceptionniste pose le téléphone. Je feuillette des papiers.

La salle d'attente est peu peuplée. Il y a une robe rouge près du mur.

Une photographie de moi sur une civière portant une blouse d'hôpital. Je n'ai plus de barbe. Je tiens un téléphone contre mon oreille.

[roues du brancard roulant]

La moitié inférieure de mon corps est sous des couvertures alors que je suis transporté à travers un long couloir.

L'accès ne fait pas seulement référence à la permission de réaliser un documentaire dans un espace donné, mais aussi à la capacité d'entrer dans cet espace ou de faire l'expérience d'un film.

La caméra tente de corriger la lumière.

Les ampoules fluorescentes semblent scintiller.

Au 14ème siècle, le mot "accès" signifiait une maladie ou une attaque soudaine.

L'accès signifiait une menace, une force contagieuse ou invasive.

Ensuite, le mot décrivait ses moyens d'entrée ou d'infraction.

Un employé de l'hôpital traverse le hall. Le brancard se tourne vers l'ascenseur.

L'ascenseur émet un bip; l'ascenseur sonne .

La porte de l'ascenseur s'ouvre; un employé sort.

Infirmière : Jordan, tu ne peux pas faire ça.

Narrateur : Un technicien nettoie du matériel médical, encadré par une porte.

Au premier plan, mon cœur bat sous une couverture, soulignant ma position de spectateur.

L'accès fait maintenant référence à la capacité d'entrer ou de toucher.

Il y a un changement de perspective, mais pas nécessairement de dynamique.

Lorsqu'on leur demande de rendre compte de leur inaccessibilité, les institutions n'ont pas rendu toutes leurs portes faciles à ouvrir, ni transformé leurs escaliers en rampes.

Beaucoup évaluent la nécessité de l'accès en termes de responsabilité.

La responsabilité est moindre lorsqu'on peut gérer l'ouverture, en l'incluant dans la structure de l'institution.

L'accès est presque toujours une confrontation avec une structure fermée d'une quelconque manière qui pourrait être ouverte.

L'écran est noir.

Je pense à ce que j'aimerais vous montrer, mais je n'ai pas les images ou pas le temps.

Je pense à l'inaccessibilité des pensées et des sentiments. À quel point on peut aller au fond de soi quand on ne sait pas où aller.

Et en même temps, à ce qui est accessible par le toucher.

J'ai donné à l'hôpital la permission d’entrer dans mon corps, même s'ils ne m'ont pas donné

la permission de filmer ce qui s'est passé après.

Je l'ai fait quand même, ou plutôt, plusieurs personnes l'ont fait : ma mère, Angélique, mes camarades de classe, mes amis et une des infirmières.

Mes amis ont fait un calendrier de soins. J'ai eu des visites presque tous les jours.

Et ma mère a été là pendant un mois entier.

Tout comme la tentative d'énumérer les actes de soins, cette tentative d'accès laisse de côté autant de choses qu'elle en laisse entrer.

Les descriptions sont partielles et insuffisantes ; les légendes ne montrent qu'une infime partie.

On aurait pu avoir un film avec juste une liste de crédits.

Jay Chieh-Chun Lee
Jason Hirata
Jordan Lord
Ashley Schlafly

Jordan Lord
Constantina Zavitsanos (voix)
Johanna Hedva (voix)
Orion Jenkins
Tom Ackers
Deborah Lord
Angelique White

Produit par
Lizzie Warren

Écrit et réalisé par
Jordan Lord

Voix off enregistrée à
Grand Street

Jake Lummus